BENİM AYRILIKLARIM DA KAVUŞMAK GİBİDĺR.
Dün güzel bir dostla sohbet ettik.
Benim ayrılışlarım da kavuşmak gibidir dedi.
Durdum düşündüm. İçimde bir baska mevsim esti. Ruhumda gülümsemeler filizlendi. İlham gelmisti samimi sohbete dalmış halde soğumuş kahvemi içerken.
Felsefenin ruhunu bu yüzden seviyorum. İlla olduğu gibi kabul etmiyorsun. Ya muhalif fikirleri üretiyorsun ya da mevcut fikri köklendiriyorsun. Yeni bir bakısa kapalı gözlerini açıyorsun. Sesleri daha ritmik duyuyorsun. Hissetmeyi çok kıymetli bulup düşünmeyi daha çok seviyorsun.
Bir ayrılışın kavuşmaya dönmesi için.
Belki de daha önce hasret duydugu kişiye kavuşmak icin kendinden ayrılmıştı o insan. Duygularından doğrularından yaşam tarzından benliğinden ve bu kavuşma esasen daha önce terkettigi kendine dönüştü. Yüklediği kadar anlamlı kaçtığı kadar anlamsız bir kavuşmaydı.
BENİM AYRILIKLARIM DA KAVUŞMAK GİBİDĺR.
Aslın da ben ayrılırken de güzel ayrılırim dedi. Yıkmadan kırmadan. Başlangıcta iyi anlaşan birbirini seven iki insanken şimdi yasanılan ve yaşanılacak olanlar farklılaşmamızı sağladı. Aklımda o iyi insan kalsın istiyorum. Bir zamanlar hayalini kurduğum sevmeye deger gördüğüm. Kısacası severek başladığımız bizi saygı ile birbirinden ayırıp ruhlarımızı eski kendimizle kavuşturmaktı bu sözün özü.
Yasin.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder