Adım adım yaklaşıyorum kaf dağına
Mutsuz yaşamak mı? Mutlu ölmek mi.
Belkide uymuyorumdur kendi çağıma
Seçim sizin ağlamak mı? yoksa gülmek mi?
Mış lı miş li zamanlar tozlu raflarda
Geçmiste kalmak mı? Yarını görmek mi?
Başkasının aferini kaldı hava da
Nefret etmek mi yoksa sevmek mi?
Yasin
BIRAK DAĞINIK KALSIN
Olmazsa bırak dağınık kalsın dünya,
Ruhumun bu cocuksu çılgınlıklarını zaptetmek bilsen ne kadar zor.
Nereye koyarsan koy durdurulması imkansız.
Hele bir de duygularımla birlestilermi.
İste o zaman farketmiyor
Açık yada kapalı cezaevi.
Binlerce delikanlı devrimlerinden.
Binlerce emekleme çağından geçiyorum.
Damlardan atlayan ben
Kanatsız uçan yine ben.
Şüphede etmiyor değilim bazen kendimden.
Yetiştirmeyemi çalışiyorum herşeyi
Şu fani dünyadan göçüp gitmeden.
Yasin
SABIR KÖRÜĞÜ
Zamanı eritti sabır körüğü
Kelimeleri sakladım defterlere
Sevmek saf kalplerin ödülü
Keşkelerle dönemedim geçmişe.
Birkaç güneş çizdim senden sonra
Kırları bezedim renkli çiçeklerle
Umutlarım sarmaşık olunca ufuklara
Ruhumu teslim ettim kelebekler.
Yasin
BENİM AYRILIKLARIM DA KAVUŞMAK GİBİDĺR.
Dün güzel bir dostla sohbet ettik.
Benim ayrılışlarım da kavuşmak gibidir dedi.
Durdum düşündüm. İçimde bir baska mevsim esti. Ruhumda gülümsemeler filizlendi. İlham gelmisti samimi sohbete dalmış halde soğumuş kahvemi içerken.
Felsefenin ruhunu bu yüzden seviyorum. İlla olduğu gibi kabul etmiyorsun. Ya muhalif fikirleri üretiyorsun ya da mevcut fikri köklendiriyorsun. Yeni bir bakısa kapalı gözlerini açıyorsun. Sesleri daha ritmik duyuyorsun. Hissetmeyi çok kıymetli bulup düşünmeyi daha çok seviyorsun.
Bir ayrılışın kavuşmaya dönmesi için.
Belki de daha önce hasret duydugu kişiye kavuşmak icin kendinden ayrılmıştı o insan. Duygularından doğrularından yaşam tarzından benliğinden ve bu kavuşma esasen daha önce terkettigi kendine dönüştü. Yüklediği kadar anlamlı kaçtığı kadar anlamsız bir kavuşmaydı.
BENİM AYRILIKLARIM DA KAVUŞMAK GİBİDĺR.
Aslın da ben ayrılırken de güzel ayrılırim dedi. Yıkmadan kırmadan. Başlangıcta iyi anlaşan birbirini seven iki insanken şimdi yasanılan ve yaşanılacak olanlar farklılaşmamızı sağladı. Aklımda o iyi insan kalsın istiyorum. Bir zamanlar hayalini kurduğum sevmeye deger gördüğüm. Kısacası severek başladığımız bizi saygı ile birbirinden ayırıp ruhlarımızı eski kendimizle kavuşturmaktı bu sözün özü.
Yasin.
KENDİME NOT
Her sabah yeni bir dağ yamacında başlıyorum hayata.
Önce binlerce şükür sabaha kavuşturana.
Sonra binlerce hamd kimseye muhtaç kılmayana.
Sararmıs başakların mevsiminde saçlarını okşuyorum toprağın.
Güzel yüzlü dostlar beliriyor karşımda.
Işıl ışıl gözlerine umutla bakıyorum.
Dokunsan kırılacak gelincik çiceklerini birakıyorum gövdelerinde.
Böyle daha güzeller yer yüzünde al bayrağımın renginde.
Mitolojik çağlardan günümüze köprü yapıyorum yaşanmışlıkları.
Uzun bir destan kanyonun da buluyorum adımlarımı.
Yarınlara koşan huzurlu insanlarla birlkte.
Engeller aşılmak için derler oysa ben bırakıyorum kendi hallerine.
Su gibi akıp geçiyorum yanlarından.
Hayat kısa zaman degerli bilmem ki daha kaç bahar kaldı ömrümüzde.
Oyulmuş mağaraların icinde saklı cevherler.
Her taşta bir yazıt.
Bilinmez ki yazılan şarkı mı yoksa belkide ağıt.
Buz gibi akan dere, nakarat halinde coşan şelale.
Yıpranmış ama ayakta hala üstünden geçilen köprüde.
Yorgunlugumuzu, yılgınlığımızı her şeye rağmen bırakip geride.
Yaşamak lazım azizim demiş ya şair.
Uymak lazım şaire.
Yaşamak lazım şairane.
Velhasılı kelam.
Kendimi sevebildiğim kadar seviyorum dünyayı Dünyayı sevebildiğim kadar da insanları.
Mutlu olabilmem icin korumam lazım içimde ki BARIŞI.
Berrak zihinli insanlar süslesin yarınları.
Nahoş ilişkilerin basit düşüncelerin bataklığına yer yok.
Kainatta tek bir varlığın bile yanmasın canı.
Sözler kelimer masum, günağsız.
Boş laflar aittir çıktığı ağıza döndüğü dile.
Fitne hesaplarında olsada bağzıları.
Onları ezer geçer dost kervanları.
Yasin pamuk
Yorgunluklarımın ardından hesaba çekerken kendimi.
Kendi kendime bildirdim haddimi.
Ben kimim ki nutuk atayım.
Bilirim yeter.
Bir tek yaradanın dediklerini yapayım.
Yasin pamuk
Kendime nottur.
Gönlünde öfken kalmasın artık.
Bu sesiz fırtına bitirdi bizi.
Nasıl büyük bir aşktı ki yaşanan,
Aldatmışız kalbimizi, kalmamış izi.
Yasin.
Gördüğü kadar biliyor insan,
Ögrendiği kadar susyor.
Sıcak olsa da yeryüzü
Yerinde oturan içten üşüyor.
Gezip görmek lazım azizim
Doldurmak hafıza ambarını
Bitki gibi kök salmadık ya
Aklımıza hep yolculuk düşuyor.
Seyyahlar gittiği yoldan dönmezmiş,
Her adım yeni bir dünya
Yaşamaya geldik bu hayata güya
Belki farketmiyorsun ama hayat geçiyor.
Yasin pamuk
.jpg)
Mevsimleri kovaladım ülkeler boyu.
Dünya durdu lakin ben duramadım.
Hangi mevsimdeyim geldiğim yerde.
İcim hep bahardı hiç soramadım
Yasin
Yaşanmışlıkların anıları,
Yaşanmamışlıkların ahları,
Kediler saltanatının sokakları
Yaşam heyulasının azgın çığlığı,
Tüm yalnızlıkların sığınağı,
Kırgın kalplerin dert ortağı.
Muhteşem aşkların yaşandığı.
Eşsiz İstanbul.
Yasin pamuk
Öylesine şiddetli sev beni.
Öylesine şiddetli ki
Aylardan Kasım gibi.
Bu mevsim berektli olur mahsul
Çünkü bolca ektin bizsizliği.
Zamanın arasın da bir yerlerde,
Sokmuşsun kalbine hissizliği
Şikayet etme sakın,
Adim adım sen büyüttün sessizliği.
Öylesine şiddetli sev beni,
Öylesine şiddetli ki
Aylardan Kasım gibi.
Yasin pamuk
Gizli gizli bakıslar kaldı köşe başlarında
Ağaç gövdelerine kazınan sevdalarımız.
İşlemeli mendiller bırakılırdı ayak uçlarına
Eli eline değince yarinin, çıldırırdı aklımız.
Saçlarda briyantin olurdu, limon ya da.
Ne dar dı, ne de ispanyoldu paçalarımız.
Gece başımız düşünce yorgun yastığa
O zaman başlardı özlem sancılarımız
Yasin
Sayılı günlerin tekrarı ömür.
Sen ne kadar dirensen de
Bazen yorulur gönül.
Nasibin de varsa
Olmaz dediğini de kaderin görur.
Yasin
AĞLAMAK MI? GÜLMEK Mİ? Adım adım yaklaşıyorum kaf dağına Mutsuz yaşamak mı? Mutlu ölmek mi. Belkide uymuyorumdur kendi çağıma Seçim sizin ...
