Sessizliğin çığlığa dönüştüğü an Artık kimseye ihtiyacın kalmamıştır. O çığlık ki yırtılarak kopar Ruhundaki başka bir coğrafyadan. İnsanlar o zaman gerçek seninle tanışır.
Öğlen vakti hafiften esiyor rüzgar.
Buralar da yozlaştı,
Ruhumda renk
gökyüzünde serçeler kalmadı artık.
Canavar gibi araçların sesleri
Altinda çaresiz ağlıyoryollar.
Nerede gönlümün orman yeşili
Selviler çamlar aksayalar.
Beton üstünde beton.
Tepemizde zebani gibi apartmanlar.
Muzaffer Emre
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder